Luke Walton: Kariyerimin başlarında Kobe sahada yine müthiş çalışkandı ve doğal bir liderdi ama insanları hizaya getirmenin liderlikle pek ilgisi yoktu. Sanki şunu demeye çalışıyordu: “Bakın, (antrenmana) önce ben geliyorum, herkesten daha sıkı çalışıyorum, herkesten daha yetenekli olduğum aşikâr ve oynadığım her maçta her şeyimi vereceğim.”. O doğal bir lider ve buna saygı duyulur. Shaq ise gelir ve her gün muziplik yapar. Her zaman arkanızda olduğunu söyler ve eğer biri size faul yaparsa “Bir dahaki sefere bana bırak.” der ve onu yere sererdi. Bunun gibi küçük şeyler Shaq’i çok sevmenizi sağlardı.
Sezon boyunca bu yıldızlarla dolu kadro zorluk üstüne zorluk, kriz üstüne kriz yaşadı. Saf bir azimle devam etmeye çalıştılar ama bu ezici gücün kırılgan olduğuna dair işaretler hep vardı.
Rick Fox: Shaq’ın sakatlıkları başladı. O sezonun bir döneminde hem Karl hem de Shaq yoktu. Sadece Gary ve Kobe vardı. Sonra Shaq geri geldi ama bu sefer Kobe sakatlandı. Karl’ın geri dönmesini bekliyorduk ama beklediğimiz gibi dönmedi. Phil’in de dediği gibi her açıdan parçalanıyorduk – duygusal, zihinsel, fiziksel ve ruhsal. 73-9 yapacak performansın hakkını veremedik.
Derek Fisher: Yılın ilk yarısında ilk beş çıkmama konusuna alışmakta zorluk çektim. Kadromuzda gelişmekte olan genç bir oyuncu, Kareem Rush vardı ve takım ona daha fazla gelişmesi için bir şans vermek istedi. Dolayısıyla rolüm bayağı azaldı ve bu da oyunumu etkiledi. Bunu kafamdan atmam yarım sezon aldı. O hayal kırıklığı ve kızgınlıkla iyi oynayamadım.
Gary Payton: Phil’in aldığı kararlarla oyun planlarında daha az yer almak sinirimi bozmuştu. Her zamankinden daha fazla sorumluluk almam gerekirdi. Daha fazla maçta direksiyona geçmem, istediklerimi yapmam, daha çok ikili oyun oynayıp, daha çok şut atmam gerekirdi. Gary Payton olmak yerine kendime yer edinmeye çalışıyordum. Phil’i hayal kırıklığına uğrattım çünkü onun beni izlemesi, kontrol etmesi ve yönetmesi gerekmiyordu. Çıkıp kendim gibi oynamalıydım zira hiçbir koçun bana bunu yapmasına izin veremezdim.
Rick Fox: Ama bu da üçgen hücumla tezat oluşturuyordu. Hem bu sisteme gelip, hem de sistemi devre dışı bırakamazsınız. Sisteme ayak uydurur ve oynarsınız. Ve eğer bir noktada yeterince agresif olmadığınızı düşünüyorsanız muhtemelen fazla agresif oluyorsunuz. Fakat sadece bir aylık hazırlık kampından sonra bu Karl ve Gary için zor oldu.
Ama herkes bizden korkuyordu, ilk 20 maçta herkes kenara çekildi. İnsanlar bizi yenemeyeceklerini düşündüler. Takımlar “Bunlar tam bir All-Star takımı” korkusundan sıyrıldıktan ve bize kafa tutmaya başladıktan sonra zaaflarımız meydana çıkmaya başladı. Sistemimizi uygulayacak tecrübemiz ve bilgimiz yoktu, biz de bireysel oynayıp, bire birleri zorlamaya başladık.
Derek Fisher: Takım olamadık. Sadece birtakım yetenekli ve başarılı bireyden ibarettik. Birkaç yıldır takımda olan İyi bir çekirdeğe sahip olmamıza rağmen takım olamadık.