İstanbul’da bir Cumartesi günü ve Darüşşafaka, şehrin diğer takımı Beşiktaş ile karşılaşıyor – 3200’ü aşkın çılgın taraftar adına Beşiktaş’ın Akatlar Spor Salonu’nu doldurmak için güzel fırsat. Savaş marşlarına benzer çok sayıda marş söyleniyor. Sahadaki takımlarını desteklemek adına birçok şey yapıyorlar. Beşiktaş taraftarlarına son derece saygı duyuyorum.
Beşiktaş’ın takımını ateşleyen sadık koçu Ufuk Sarıca’yı – siyah takım elbisesi içindeki yakışıklı bir Türk koç – izlemek büyüleyici. Hakeme doğru koşup itiraz ederken, arkasındaki takım elbiseli beş yardımcısının da aynı şeyi yapacağını biliyor.
Sırp uzun Vladimir Stimac oldukçe geniş bir vücuda sahip. Şu anda da yaptığı takip smaçları ve bulduğu kolay basketlerle Darüşşafaka’yı zor durumda bırakıyor. Blatt ise yeni takımının savunmadki eksiklerini acı bir şekilde tecrübe ediyor. Kollarını açmış bir şekilde yardımcılarına dönüp: “Bunlar ne yapıyor?!” diyor.
Taraftarların ıslıkları, sanki her şey daha da hızlanmış gibi hissedilmesine sebep oluyor. Tüm taraftarların koltuklarında ayakta dikildiği, herkesin zıpladığı bu yoğun atmosfer, sanki her an hep birlikte sahaya düşecekmişiz gibi hissettiriyor.
Eğer NBA kurumsallık açısından bir mükemmellik örneği ise, Avrupa basketbolu da çok daha vahşi. Yumruk yumruğa kavgaların olduğu, daha özgür ABA seyircilerine mi benziyor? Bu, tam da şu anda Avrupa’da yaşanan şey. Maçtan önce ise Mehmet Yağmur bana söylemişti: “Türk insanı çok duygusaldır. Size, sanki sizi öldürmek istiyormuş gibi bakıyorlar.”
Oldukça çekişmeli geçen maçı Beşiktaş kazandı. Sezonun 12. maçı geride kalırken David Blatt, olmayı tercih ettiği yerdeydi.